      |
      |
Poolvos Erik.
Op 21 juni 2002 hebben wij na lang
wachten eindelijk twee poolvosjes gekregen. Een 4 weken oud (blauw/grijs)
mannetje en een 5 weken oud (wit) vrouwtje. Het vrouwtje werd al snel "Evy"
genoemd en het mannetje naar z'n sponsor "Erik".
Het was de bedoeling dat de dieren eerst wat aan mensen werden gewend, aangezien
zij erg schuw waren. Zij werden hiervoor bij twee vrijwilligers thuis geplaatst.
Het verzorgen van twee schuwe poolvosjes is een gigantisch karwei.
De dieren moesten 4 keer per dag gevoerd worden. gelukkig aten zij al vast
voedsel maar waren nog niet gewend aan het veelzijdige voer dat ze bij ons
zouden krijgen.
Aangezien wij ze niet wilden voeren met alleen eendagskuikens (dit kregen
zij bij de vorige eigenaar) moesten zij snel overstappen op ons dieet.
Daar de twee hun ontlasting de hele dag lieten lopen, moest het verblijf de
eerste 2 maanden wel 10 tot 12 keer per dag verschoont worden.
De dieren werden al snel een stuk tammer en konden elke dag met elkaar in
de huiskamer spelen.
Alles ging goed, totdat op 14 september 2002 Erik tijdens het voeren een duw
kreeg van Evy en het verblijf werd uitgewerkt. Hierbij bleef Erik met z'n
rechter achterpoot tussen twee spijlen steken en brak z'n voet.
Na bij de dierenarts geweest te zijn, bleek dat hij geopereerd moest worden
en werden wij doorgestuurd naar een orthopeed in Amsterdam.
Het was op zo' manier gebroken dat het niet met spalken op te lossen was en
er moesten 4 metalen pennen in z'n teentjes geplaatst worden.
Op 23 September, de dag van de operatie, zaten wij allemaal behoorlijk in
spanning te wachten op het telefoontje van de orthopeed.
Laat in de middag hielden wij het niet meer en belden zelf om te horen hoe
het met Erik ging. Hij was net uit de operatie kamer gekomen en werd naar
de uitslaapkamer gebarcht. Direct sprongen wij in de auto om hem op te halen,
de operatie was geslaagd. Nu was het een kwestie van regelmatig terug voor
een verbandwissel en een check up.
Bij de eerste verbandwissel op
25 september zag alles er goed uit en waren wij weer wat geruster. Helaas
was dit te voorbarig, want op 27 september bij de tweede verbandwissel bleek
dat delen van z'n voetje aan het afsterven waren.
Er was een bacterie bij de wond gekomen.
28, 29 en 30 september zaten wij ook weer bij de orthopeed. Erik zat zwaar
onder de medicijnen en was heel erg ziek geworden.
Eten deed hij niet meer, behalve als je het zeer vloeibaar maakte en dan alleen
nog van je hand. Zijn medicijnen moesten ook op deze manier toegediend worden.
Op 30 september bleken grote delen van de voet dood te zijn en konden er de
eerste botjes en een nagel verwijderd worden. Op 2 en 4 oktober weer terug
voor een verbandwissel.
Erik was al weer wat beter geworden en op 7 oktober werden er bij een tweede
operatie dode botjes verwijderd.
Het was de vraag tot hoe ver dit door zou gaan en of de poot behouden kon
blijven.
Aangezien er niets gedaan kon worden
totdat het afsterven gestopt was, was afwachten en antibiotica geven het enige
dat er gedaan kon worden.
Gelukkig is Erik een sterke vos en deed ook de antibiotica z'n werk, want
vanaf half oktober hoefden wij nog maar één keer per week naar
Amsterdam voor een verbandwissel.
Eind november zag het er al weer wat rooskleuriger uit. Hoewel er grote delen
van de voet verwijderd waren, was het afsterven gestopt en de wond mooi dicht.
Er konden plannen gemaakt worden voor een derde operatie, waarbij getracht
zou worden om van de overgebleven botjes weer een bruikbare voet te maken.
De planning was om op 20 januari
Erik weer te opereren.
Helaas sloeg het noodlot weer toe, dit keer niet bij Erik maar bij de orthopeed
zelf.
Bij een valpartij tijdens het skiën brakdeze zijn schouder en moest Erik
z'n operatie begrijpelijkerwijs uitgesteld worden.
Aangezien er niet veel mensen zijn die een dergelijke operatie kunnen uitvoeren
en deze orthopeed het verleden van Erik kende en er alles aan wilde doen om
Erik weer een bruikbare voet te geven, wilden wij niet naar een andere orthopeed
gaan.
Ook kon door langer wachten er meer botweefsel vormen, waardoor het bot sterker
werd en dat was weer gunstiger bij de komende operatie.
Aangezien het genezen van een gebroken
schouder ook de nodige tijd met zich meebrengt, konden wij pas weer in augustus
een afspraak maken.
Op de foto' bleek dat er waarschijnlijk nog genoeg botjes overwaren om "wat
van te maken" en op 24 augustus werd Erik voor de derde keer geopereerd.
De uitkomst was weer erg spannend.
Er waren maar 2 mogelijkheden: Er werd tijdens de operatie eerst gekeken of
de botjes daadwerkelijk sterk genoeg waren. Was dit het geval, dan zou er
gebrobeerd worden om er metalen plaatjes op te zetten.
Zou tijdens de operatie blijken dat het botweefsel nog steeds te zwak was
en er dus geen plaatjes op gezet zouden kunnen worden, dan zou de hele rechter
achterpoot tot en met zijn dij geamputeerd worden en Erik dus maar 3 poten
over zou houden.
Als alleen de voet verwijderd zou worden, zou Erik daar waarschijnlijk op
gaan staan en de kans bestond dat dit nieuwe verwondingen zou opleveren.
Weer zaten wij de hele dag in spanning.
Dit keer wisten wij niet wat er uiteindelijk gedaan zou worden en of Erik
zijn hele poot zou verliezen.
Ook dit keer was de operatie geslaagd maar nu was het wachten op de verdere
afloop.
Bij de eerste verbandwissel zag alles er goed uit maar toen wij voor de tweede
keer kwamen was de poot weer dik.
Wij vreesden voor het ergste maar dit keer was dat niet nodig geweest.
Bij de derde wissel zag alles er gelukkig weer normaal uit en hierna verliep
de genezing voorspoedig.
Op 2 februari moesten wij voor
de laatste keer bij de orthopeed langskomen voor foto's en een check up. Deze
dag kregen wij eindelijk te horen dat Erik genezen was.
Toen het tijd was om Erik buiten te plaatsen was het alweer bijna winter en
waren wij genoodzaakt om het even uit te stellen.
Aangezien Erik een "centraleverwarmingsvos" was geworden en dus
geen wintervacht had kunnen aanmaken, was het beter om te wachten tot na de
vorst periode.
Op 15 mei moesten wij nog even langs onze eigen dierenarts voor de nodige
inentingen en op 29 mei 2004, na bijna 2 jaar in huis te hebben gehad, was
het eindelijk zo ver.
Erik werd bij Evy geplaatst.
Eerst werd Evy even uit het verblijf gehaald, zodat Erik rustig het verblijf
kon verkennen en aan het eind van de middag werd Evy weer bij Erik geplaatst.
Het was een pracht gezicht om de dieren na 1,5 jaar weer samen te zien.
Op 2 januari 2007 werden wij geconfronteerd
met een erg zieke Erik. Diezelfde nacht zijn wij met hem nog naar de dierenarts
gegaan maar de volgende dag was hij nog steeds erg ziek.
Met spoed werd hij naar dierenkliniek “stad en land” te Halfweg
gebracht voor verder onderzoek. Erik werd ter observatie opgenomen maar helaas
kregen wij ’s ochtend 4 januari het bericht dat hij was overleden.
